“Gün dönüyor, durmaksızın

Seneler geçiyor, farkında mısın”

Bu sözler, çok sevdiğim bir sanatçı olan Yavuz Bingöl’ün “Pencereme Ay Düşse” adlı şarkısına ait. Son zamanlarda dinlediğim en iyi şarkı diyebilirim. Hüzün kokan mükemmel bir aşk şarkısı yaratmış. Dinlerken insanı içine çekip; güçsüz, savunmasız, adeta çırılçıplak bırakıyor umut etmenin karşısında. Aşkı hissettiriyor. Yazıya döküldüğünde gayet duygusuz duran birkaç cümlenin, müzikle ne kadar anlam kazandığını, nasıl duygu yoğunluğu yaşattığını şaşırarak görüyorum. Umarım hep bu duyguyu yaşatmaya devam eder bana Yavuz Bingöl…

Bu şarkının beni bu kadar etkilemesinin bir nedeni de; ilk kez doğum günümde dinlemiş olmam sanırım. Bu sözler, aslında hayatın su misali akıp gittiğini ve boş geçen her saniyeden pişmanlık duymam gerektiğini hissettirdi. Ama çoğu zaman içinde bulunduğumuz zamanın değerini anlayamıyoruz.  Her an olanın daha iyisini, daha mükemmelini istemekle meşgulüz. Bu varsa elimde, şu da olsun o zaman daha mutlu olacağım diyoruz. Ama biliyoruz ki hiçbir zaman mutlu olmuyoruz. Olmak istemiyoruz! İstesek; çok çok çok daha küçük şeylerle de mutlu olabiliriz çünkü. Bunu olabildiğince unutmamaya ve şuan şu dakika mutlu olmaya çalışıyorum ama benim de tabiî ki mutlu olmayı unuttuğum zamanlar oluyor.
Bugün bir yıl daha noktalandı hayatımda. 365 günün ne kadarını mutlu geçirdim, ne kadarını mutsuz bilmiyorum. Umarım mutlu günlerim fazladır. Ne olursa olsun o günler geçti gitti ve bir daha asla değiştiremem. Bu senemde daha çok mutlu olmak istiyorum. Biliyorum ki gerçekten istersem olurum. Size de bunu tavsiye ederim. Mutlu olmayı beklemeyin, mutlu olmayı isteyin. O zaman şaşırarak göreceksiniz mutlu olduğunuzu. Çünkü mutlu olmak için çok az zamanımız var bu hayatta.