Yandaki fotoğraf,en az 20 senelik,fotoğrafta gördüğünüz rahmetli dedemin Konaktaki bakkal dükkanı,fotoğraftaki de anneannem;bu bakkalla ilgili tek hatırladığım anneannemin bana getirdiği çokokremler…O çokokremlerin kaşığını oyuncak gitarıma pena yapardım.Bu bakkalı dedem kapatalı çok oldu.Anneannem de yok artık,acı haberi bugün aldık,anneannemi kaybettik.Annemle babam Özdere’de tatildeydi,ben babamla geçen gün İzmir’e geldim,babam dün geri gitti,ben kaldım.Ablam aradı anneanneme ne olmuş haberin var mı dedi,yok dedim,neyse sen bilmiyorsun dedi,telefonu kapattı.Acı haberi yine telefonda babam verdi.İlkokul 4′e giderken dedem öldüğünde de beni okuldan alıp acı haberi yine babam vermişti.Ablam söylediğinde tahmin etmiştim anneannemin öldüğünü,ama yine de içimde bir umut vardı.Tahmin ettiğim için haberi alır almaz ağlamadım.Evdeki fotoğraf albümlerini karıştırdım,duygulandım,ağladım,anılara daldım.Küçükken evde top oynardık anneannemle,divan kale oldurdu,oturduğu yerden bana şut atardı,beni karaoğlum diye severdi,çok kızardım,ben kara değilim derdim.İki hafta önce uğradığımda üniversiteden mezun olduğumu haber verdim,çok sevindiğini söyedi,bitirdin çok şükür Allah’a emanet dedi.Bir daha geldiğimde uğrarım dedim,uğrayamadım.Son görüşüm oldu.Her gidişimizde beni yalnız bırakıyonuz,sizi özlüyom diye ağlardı,şimdi o bizi yalnız bıraktı.Kilosundan dolayı zor yürüdüğü için hayatla tek bağı penceresiydi,evin önüne büyük bir araba park edince çok kızardı.Daha yeni pencere yaptırmıştı,pencerenin önünde oturmak pek nasip olmadı.

Birer birer gidiyor akrabalarım;iki dedem de öldü,3. dedem olarak gördüğüm İhsan amca öldü,eniştem öldü,yengem öldü.Her ölüm beklenmediktir,erkendir.

Anneannem son bir yıldır hastanelerde boğuşsa da,ben kötüyüm ölüyom dese de Temel’in  fıkrada mezar taşına yazdığı ;hastayum hastayum diyodum inanmiyodiniz,şimdi inandiniz mu?  misali biz öleceğine inanmıyorduk,ölümcül bir hastalığı da yoktu.

Ölümden gayrısı yalan ve boş ben bugün bunu anladım.Ne para,ne mal,ne mülk,ne şöhret,ne iktidar,ne de güç… Hepsi  geçici,hiçbiri öbür tarafa gitmiyor.Cahit Sıtkı Tarancı’nın dediği gibi;”1 namazlık saltanatın olacak taht misali o musalla taşında”.Bu çok kısa hayatta küskünlükler,kırgınlıklar,sebepsiz kavgalar,didişmeler,inatlaşmalar gereksiz,anlamsız,hiç bir şey için üzülmeye değmez.Yaşadığımızın,sağlığımızın,hayattaki güzelliklerin ne yazık ki yeterince kıymetini bilemiyoruz ve kendimizi yiyip bitiriyoruz.

Yaptığın her şey için teşekkürler anneanne,ruhun şadolsun,seni çok özleyeceğim ve hiç unutmayacağım.