İki üç hafta önce bir dost meclisindeki sohbette , bugüne kadar her insanının en az bir kez olsun söylediği , o klasikleşen konuya değinmiştik;

“insan neden hep mutlu olmaz yada yaşam insanlara neden hep mutluluk tattırmaz ?”

Hemen hemen bu kelimelere benzer şeyler söylemiştim o gün :

“Mutluluk mutsuzlukla beslenir. Bir yerde siyah varsa beyaz parlaktır. Karanlık varsa aydınlık beklenendir. Mutluluğu var eden yaşadığımız mutsuzluklardır.”

Yapılan tatlının en güzel yanı tencerenin dibinde kalan değil midir ?

Azdır ve dibini kazıya kazıya iki kaşık anca çıkarmışızdır. Emin olun dolu bir tabak tatlıyı daha güzel yapan ancak o tencerenin kazınmasından sonraki andır…

Elbet acı olan , mutsuzluk veren arzu edilen değildir ama neylersin ki insan aklı ancak kaybetmekle fark ediyor birçok şeyi…

*                  *               *

Dün , 18 senedir ekmeğini yediğim , sohbetini dinlediğim , sevgisini hissettiğim , kardeşim bildiğim Melis kardeşimin annesi Zuhal teyzemi ebedi yolculuğuna yolladık.

Aklın durduğu , yüreğin hissetmediği , gözün kurumadığı anlardaydık…

*                   *            *

Bu acıya merhem olacak tek şey zamandır. Zamanı akıtanda sebeplerdir. Bu sabah o sebeplerden biriyle karşılaştım . Binlerce blog yazarının kayıtlı bulunduğu Bloxoo’da 13 Kasım 2009 gününün blogu seçilmişiz .

Düşüncenin emeğin fark edildiğini görmek yüzlere tebessüm veriyor.

Ama sanırım en önemli yanı , tekrar düşünmek , tekrar kaleme dokunmak için , zamanlamanın ince ayarıydı.

Tam zamanın da gelen ufak bir tebessüm oldu…