Bu yazının ilk satırlarını okumaya başladığınızda muhtemelen “bana ne lan senin komşundan , otoparkından , arkadaşından” diyeceksiniz ama tavsiyem ısrarla okumaya devam edin . İlerleyen satırlarda kendinizden bir şeyler bulmanız olasıdır .

Yaklaşık 2 senedir apartmanımızın otoparkına sığamıyoruz . Bu , günümüz şehirlerinin en büyük sorunlarından biri . Her geçen gün artan araç sayısı ile artık ne yollara ne otoparklara sığabiliyoruz . Gün aşırı yeni bir gerginliğe sahne oluyor otoparkımız . Akşamları iş dönüşü zaten trafik ve iş stresi ile gerilen insanlar ben koyacaktım , sen çıkacaktın diye sürtüşüp duruyorlar . Geçen hafta yine bir sürtüşme sonrası duyduğum konuşma şuna benzerdi :

- Yok efendim yok olmaz böyle ben ne diye sokağa bırakacakmışım .

- Ama Ayşe hanım böyle de olmaz ki çözüm bulunması gerek bu duruma

- Yani böyle olmaz bence de

- Olmaz efendim olmaz çözsünler bunu

Buna benzer bir geyik muhabbeti türündeki kısır muhabbet dakikalarca sürdü . Düzeltilmeli , halledilmeli , ayarlanmalı gibi gereklilik kipi yüklenmiş bolca yüklem kullandı ablalarım sohbetlerinde . Ama atladıkları bir şey vardı .

Atladıkları şeyin adı hepimizin daha ilkokul sıralarında öğrendiği “birinci tekil şahıs”tı . Öznesi yoktu bu cümlelerin . İyi güzel yapılmalı edilmeli hede hödö hüdü büdü ama kim yapacak ulan kim ? Madem şikayetçisin neden bir fikir sunmazda safi yaygara yaparsın ki ?

—————- o o o o o o o o o o o ———————–

Yaz geliyor yavaş yavaş . Her ne kadar olmamasını dilesekte muhtemeldir ki bu yazda bir çok ormanımız tutuşacak . Bizler TV’de bunları gördükçe dövünecek , içimiz acıyacak . Peki kaçımız yanan ağaçların yerine 1 fidan diktik ? Hadi elde kazma kürek gidemedik , ya bağışta bulunduk mu hiç Ege Orman Vakfına yada Tema’ya ?

Hadi bunları da geçtim , bir kıvılcım gördüğümüzde kaçımız 110 ‘u çevirdik telefondan ?

Ya sokak lambalarımız patladığında aradık mı hiç Tedaş’ı gelip tamir etmesi için ? Kapının önündeki su borusu patladığından izsu’yu aradık mı ?

Bu konuda ki son ve asıl önemli soru şimdi . Peki bu arızalı şeyler için hiç sövdüğünüz oldu mu ?

—————–o o o o o o o o o o o o —————————

Sekiz ay bitti blog yazarlığımızda . Yola çıkarken Hande , ben ve Gökhan’dık . Gökhan şimdi asker uzaklarda . Ama teknoloji uzakları kısmen de olsa yakın ediyor ve haftada birkaç günde olsa nette karşılaşıp dertleşiyoruz kardeşimle . Bugüne kadar ki konuşmalarımız da hiç muhabbeti bloga getirmedim . Bloggum’un kapanmasının ardından açtığımız muhibbiler.com ‘a bu blogun kurucusu olarak gördüğüm Gökhan hiç uğramamış , kayıt olmamıştır . Şimdi buradan hakkında dedikodu yapıyor gibide olmak istemem ama google analiz yanılmıyor ise Gökhan’ım hiç uğramadı muhibbiler.com ‘a . Üstelik gelmiş olsa en azındna yeni blogumuz hayırlı olsun diye bir yorum yazmaz mıydı ? Bence yazardı .

Blogumuzu ziyaret edip etmemesi dostluğumuzun bir ölçütü değildir elbette . Sadece bu tutumu yazıma konu olabilecek kadar önemli bir konu .

—————— o o o o o o o o o o o o o o —————————-

Dünya üzerinde oransal olarak sivil toplumun en zayıf olduğu toplumlardanız . Yine aynı topluma her mikrofon uzatışınızda ise bir yakarış , şikayet duyabiliyorsunuz ! Bu işte bir gariplik yok mu ?

Sözün özü o kadar çok boş gürültü yapanımız var ki üretmediğimizden , düzeltmediğimizin , değiştirmediğimizin farkında bile değiliz . Sokağının lambasının yanmamasını haber etmeyen bir toplum elbette 6 kişi bir arada 1 kitap okuyacaktır . Düşünen , fikir beyan eden , çözüm üreten toplumlar 80 yıldır aynı siyasi sorunları yaşamazlar . Tıpkı bizim zıttımız gibi…