KADINDIR, İSYAN EDER!

BIRAKINIZ ETSİNLER…

Bilirsiniz, çoğu erkek kadınları anlayamamaktan şikayet eder.  Onlara göre kadını memnun etmenin yolu yoktur. Gerçekten yok mudur?

Ben burada klasik “kadınları memnun etmenin yolları” konusuna girmeyeceğim. Daha çok, bir kadın olarak, kadını anlatmaya çalışacağım.

Kişisel bloglar içinde ilgiyle okuduğum ve okurken trajikomik durumlara şahit olduğum bir blog var. (siminya.blogspot.com) Onun yazılarını okurken bazen gülüyorum, bazen de okuduklarıma inanamıyorum. Hayatta her şeyi yaşamış, görmüş ve bunlarla baş etmenin yolunu çok iyi bulmuş, hayatı ti’ye alan ama aynı zamanda sürekli  isyan halinde olan bir kadın profili çiziyor benim gözümde. Siminya’nın bunu dışa vuruş şekli az rastlanan türden. Ama tüm kadınların içinde isyan etme dürtüsü vardır. Öyle yada böyle bunu bir şekilde dışa vururlar. Siminya blogunda yazar, ayla kendini odaya kapatır, Fatma kavga çıkarır, öbürü ise sadece ağlar.

Bunun nedenini ben Türk toplumunun geleneksel aile yapısına bağlıyorum. Bu ülkede, bir kız çocuğu ile bir erkek çocuğu çok farklı tarzlarda yetiştiriliyor. Bir erkek çocuk ailede çok rahat büyüme ortamına sahiptir. Onun peşinden koşmaya, takip edilmeye, üzerine fazla düşülmeye ihtiyacı yoktur. Başının çaresine bakmaya 4-5 yaşlarından itibaren başlar. Dolayısıyla aileler farkında olmadan (ya da bilinçli olarak) özgüven yüklerler oğullarına. Üzerlerine düştükleri tek konu, çocuklarını övme ve şımartma şekilleridir. Böylece erkek, evinin paşası olarak yetişir, yalan söylemeye hiç ihtiyaç duymadıkları için yalan nedir bilmezler. Hayatta onlara balık tutma olayı öğretildiği için düz ve nettirler. Bu onların detaylara takılmalarını engelleyip, bakış açılarını genişletir. İç hesaplaşmaları yoktur onların.

Ancak tahmin edeceğiniz gibi kadın bunun tam zıddıdır. Kız çocuk doğduğu günden itibaren görünmez bir baskı altında yetişir ve büyür. 4-5 yaşında kendi başının çaresine bakmaya bırakılan erkek çocuğunun tam aksine, o yaşlarda kızlarda kısıtlamalar başlar. Giydikleri daha küçücükken kontrol altına alınır. Her kız çocuğu yapmıştır, küçükken makyaj yapsın, takıp takıştırsın, annesinin topuklu ayakkabılarıyla evin içinde koştursun. Ama baba bu manzarayı gördü mü kızar. Bu yaşta ne ruju, ne süsü der kaşlar çatılarak. Kız çok kötü bir şey yapmış olmanın verdiği üzüntüyle korkar ve içine kapanır.Ya da hırçınlaşır, söz dinlemez biri olma yoluna girer. Yıllar geçer, baskı artar. Okul başlar, hemen evin bitişiğindeki okula yazdırılır,ancak ona bile servisle gidilir. Ne me lazım okuldan çıkınca hemen eve gel, oyalanma. Maazallah kötü bir şey gelir başına! Biraz zaman sonra etek boyu sorun olmaya başlar. Dizinin tam bir karış altı olmalıdır  o eteğin boyu. Ne kadar iğrenç olursa olsun, görünmesin de bir şey! Arkadaşının doğumgününe gitmek için izin alırken kıyametler kopar, en sonunda çıkar 2-3 saat izin. Eve gelince yine nerde kaldın diye sorulmadan edilmez ama. Biryere gidecek olsan asla yalnız gidemezsin, aman sende git yanında!

En kötüsünü düşünelim… Ülkemizin herhangi bir köşesinde her an bir kızımıza tecavüz girişimi olabiliyor. Tecavüze yeltenen erkeklerin çoğunluğu kızın akrabalarından biri oluyor. Kız bunu ya söylemeyip içinde atıyor, yada anlatıyor. Evin büyükleri tarafından kız doktora götürülüyor. Zar yerindeyse tamam sorun yok, olay kapanıyor. Yok yırtılmışsa çözüm evlilik! Bu mudur kızın yıkılan hayatını düzeltecek çözüm?

Tüm bunların sonucunda kız çocuğunda ne mi oluyor?

-         Yalan söyleme ihtiyacı duyuyor

-         Kendine güveni gelişmiyor

-         Eğer etrafında kendisi gibi olmayan rahat kızlar varsa onlara özeniyor, eksiklik hissediyor

-         İSYAN EDİYOR.

Tamamen ilgisiz bırakıp, her türlü maddi ihtiyacını sağlayıp, ortaya bırakmak da çözüm olamıyor maalesef kızlarda. Busefer önü alınamaz bir rahatlık, saygısızlık ve hatta ahlaksızlık başlıyor.

Kadınlarımızı rahat bırakmıyoruz

Kadınlarımızı dinlemiyoruz

Kadınlarımızı anlamak için çaba sarfetmiyoruz

Hayatın tüm yükünü onların omzuna yükleyip, hata yapma payı bile bırakmıyoruz

O zaman bırakınız isyan etsinler…